'Παρουσία' Vs 'Συμμετοχή'

Share This To YourBlog.biz

 Ακόμη και σήμερα, που όλος ο κόσμος λέει: 'Δεν πάει άλλο με τους πολιτικούς', ακόμη και τόσο βαθειά στην καταστροφή του παρόντος και του μέλλοντός μας, δε φαίνεται να συλλαμβάνουμε τι απαιτείται να κάνουμε για να σωθούμε.
Θα έλεγα μάλιστα ότι, παρά τα συνεχή λόγια για νίκη, για ανατροπή και επανάσταση, ελάχιστοι βλέπουν μέσα τους ένα δρόμο προς τα έξω, ελάχιστοι βλέπουν μια έξοδο.

Και όμως, η έξοδος υπάρχει, είναι μπροστά μας, είναι σχετικά απλό, κι αυτό κάνει ακόμη πιο τραγικό το χαώδες σφυροκόπημά μας ανάμεσα στην 'πίστη' (τυφλή) στο ότι 'θα γίνει μια επανάσταση', και στην απελπισία μας (βαθύτερο συναίσθημα) ότι είμαστε χαμένοι...



"Μα, κατεβήκαμε 500.000 κόσμος στο δρόμο! Και το ξανακάναμε! Και αντέξαμε και το ξύλο, και τα χημικά! Αντέξαμε ακόμη και τη διαστρέβλωση της τηλεόρασης, που πονάει περισσότερο! Τι παραπάνω να κάνουμε;"

Ναι, χρειάζεται να κάνουμε κάτι παραπάνω. Ή μάλλον, κάτι άλλο.

Οφείλουμε να καταλάβουμε κατ αρχήν τη διαφορά ανάμεσα στο 'παρίσταμαι' και στο 'συμμετέχω'!
Παράσταση είναι 'συμφωνώ'. Παράσταση είναι ψηφίζω, κάθε 4 χρόνια. Παράσταση είναι 'γράφτηκα στην καμπάνια του facebook'. Παράσταση είναι και το 'μπράβο παιδιά, συνεχίστε, όλοι μαζί θα νικήσουμε'. Όλα αυτά τα βλέπω ως μια παράσταση, σ ένα έργο τραγικό.

Συμμετοχή είναι: Μοιράζω το μήνυμα όπου μπορώ. Καλώ και άλλους σε συμμετοχή. Αντί να επιδιώκω την απλή συγκέντρωση, επιδιώκω τον διάλογο, ρίχνω στεγανά, προσπαθώ για τη συνεννόηση, οργανώνομαι και προγραμματίζω ΜΑΖΙ τις δράσεις. Μαζί με αυτούς που δε συμφωνώ σε όλα, αλλά έχω κοινή ανάγκη...

Παράσταση είναι χειροκροτώ τον ομιλητή.
Συμμετοχή είναι συνδιαμορφώνω κάτι που να είναι άξιο χειροκροτήματος απ όλους όσους δούλεψαν μαζί σ αυτό.

 Ακόμη και σήμερα, που όλος ο κόσμος λέει: 'Δεν πάει άλλο με τους πολιτικούς', ακόμη και τόσο βαθειά στην καταστροφή του παρόντος και του μέλλοντός μας, δε φαίνεται να συλλαμβάνουμε τι απαιτείται να κάνουμε για να σωθούμε.
Θα έλεγα μάλιστα ότι, παρά τα συνεχή λόγια για νίκη, για ανατροπή και επανάσταση, ελάχιστοι βλέπουν μέσα τους ένα δρόμο προς τα έξω, ελάχιστοι βλέπουν μια έξοδο.

Και όμως, η έξοδος υπάρχει, είναι μπροστά μας, είναι σχετικά απλό, κι αυτό κάνει ακόμη πιο τραγικό το χαώδες σφυροκόπημά μας ανάμεσα στην 'πίστη' (τυφλή) στο ότι 'θα γίνει μια επανάσταση', και στην απελπισία μας (βαθύτερο συναίσθημα) ότι είμαστε χαμένοι...



"Μα, κατεβήκαμε 500.000 κόσμος στο δρόμο! Και το ξανακάναμε! Και αντέξαμε και το ξύλο, και τα χημικά! Αντέξαμε ακόμη και τη διαστρέβλωση της τηλεόρασης, που πονάει περισσότερο! Τι παραπάνω να κάνουμε;"

Ναι, χρειάζεται να κάνουμε κάτι παραπάνω. Ή μάλλον, κάτι άλλο.

Οφείλουμε να καταλάβουμε κατ αρχήν τη διαφορά ανάμεσα στο 'παρίσταμαι' και στο 'συμμετέχω'!
Παράσταση είναι 'συμφωνώ'. Παράσταση είναι ψηφίζω, κάθε 4 χρόνια. Παράσταση είναι 'γράφτηκα στην καμπάνια του facebook'. Παράσταση είναι και το 'μπράβο παιδιά, συνεχίστε, όλοι μαζί θα νικήσουμε'. Όλα αυτά τα βλέπω ως μια παράσταση, σ ένα έργο τραγικό.

Συμμετοχή είναι: Μοιράζω το μήνυμα όπου μπορώ. Καλώ και άλλους σε συμμετοχή. Αντί να επιδιώκω την απλή συγκέντρωση, επιδιώκω τον διάλογο, ρίχνω στεγανά, προσπαθώ για τη συνεννόηση, οργανώνομαι και προγραμματίζω ΜΑΖΙ τις δράσεις. Μαζί με αυτούς που δε συμφωνώ σε όλα, αλλά έχω κοινή ανάγκη...

Παράσταση είναι χειροκροτώ τον ομιλητή.
Συμμετοχή είναι συνδιαμορφώνω κάτι που να είναι άξιο χειροκροτήματος απ όλους όσους δούλεψαν μαζί σ αυτό.